พิษณุโลก ถนน 300 ล้าน ไปไม่ถึงฝัน! มหากาพย์ 10 ปี ยายลั่น!!ไม่ยอมแลก ไม่รับเงิน ไม่ขายเอื้อนายทุน!

พิลึก! ทุ่มงบกว่า 300 ล้าน ตัดถนนกว้าง 30 เมตร แต่เป็น "ทางตัน" มหากาพย์ 10 ปี โครงการจัดรูปที่ดินพิษณุโลกชะงัก เหตุเจ้าของที่ 1 ไร่หัวมุม ยืนกราน "ไม่ขาย-ไม่แลก" ซัดโครงการเอื้อกลุ่มทุนเก็งกำไร ล่าสุดศาลปกครองสูงสุดรับพิจารณาคดีแล้ว ขณะที่ปัจจุบันถนนกลายเป็นลานออกกำลังกายและลานจูงหมา

พิษณุโลก (9 ก.ย. 2569) – ผู้สื่อข่าวรายงานความคืบหน้า โครงการจัดรูปที่ดินเพื่อพัฒนาพื้นที่หนองตาเหี่ยม ต.อรัญญิก อ.เมือง จ.พิษณุโลก ของกรมโยธาธิการและผังเมือง ที่มุ่งแก้ปัญหาจราจรโดยตัดถนน (สาย ฉ 1) เชื่อมสามแยกเรือนแพ (ทล.12) ทะลุออกถนนเลี่ยงเมือง (ทล.126) ครอบคลุมพื้นที่กว่า 1,451 ไร่ ทว่าผ่านมากว่า 10 ปี โครงการกลับไม่คืบหน้าไปถึงเป้าหมาย ถนนกว้าง 30 เมตร ที่สร้างเสร็จกลับวนเวียนอยู่แค่หลังสวนเฉลิมพระเกียรติฯ และกลายเป็นทางตัน   ​สาเหตุหลักที่ทำให้โครงการสะดุด เกิดจากเจ้าของที่ดินบริเวณหัวมุมถนนพระองค์ขาว ซึ่งเป็นจุดเชื่อมต่อสำคัญ ปฏิเสธการเข้าร่วมโครงการอย่างเด็ดขาด

นางไพรัตน์ บัวเปรม อดีตข้าราชการครู เจ้าของที่ดินเนื้อที่ 1 ไร่ 2 งาน เปิดเผยอย่างหนักแน่นว่า ที่ดินแปลงนี้เป็นมรดก และตนยืนยันคำเดิมมาตลอดสิบปีว่า "ไม่ขายและไม่แลกที่ดิน" แม้รัฐจะพยายามเจรจาหรือสร้างถนนมาจ่อหลังบ้านเพื่อกดดันก็ตาม

นางไพรัตน์ระบุว่า ไม่ต้องการสนับสนุนกลุ่มคนที่หวังผลประโยชน์จากการซื้อที่ดินเก็งกำไรในโครงการ ซึ่งพบว่ามีผู้มีอิทธิพลในจังหวัดครอบครองอยู่จำนวนมาก

เธอย้ำว่าไม่ได้เดือดร้อนเรื่องเงิน ล่าสุดเพิ่งขายที่ดิน 3 ไร่ ใกล้โรงแรมของนักธุรกิจชื่อดังไปในราคา 50 ล้านบาท พร้อมระบุชัดเจนว่า "300 ล้าน ก็ไม่ขาย ลืมไปได้เลยว่าจะเปิดทางให้กลุ่มนายทุน"

การตัดถนนประชิดพื้นที่สวนเฉลิมพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวฯ (สวนหลวง ร.9) เป็นเรื่องที่ไม่เหมาะสม และยังมีทางออกอื่นๆ เช่น บริเวณหลังห้างโลตัส แต่เจ้าหน้าที่กลับไม่พิจารณา

นางไพรัตน์ กล่าวต่อว่า ได้มอบหลักฐานยืนยันการไม่เข้าร่วมโครงการให้แก่ นายศรีสุวรรณ จรรยา นายกสมาคมต่อต้านสภาวะโลกร้อน เพื่อยื่นฟ้องต่อศาลปกครอง ซึ่งล่าสุดนายศรีสุวรรณ เปิดเผยว่า "ศาลปกครองสูงสุด" ได้มีคำสั่งรับคำอุทธรณ์ไว้พิจารณาแล้ว"

ปัจจุบัน ถนนคอนกรีตมูลค่ากว่า 300 ล้านบาท ที่กว้างขวางแต่ไร้ทางออกแห่งนี้ ไม่ได้ทำหน้าที่ระบายการจราจรตามวัตถุประสงค์ของโครงการ แต่กลับถูกประชาชนในพื้นที่ดัดแปลงใช้เป็นสถานที่วิ่งออกกำลังกาย ปั่นจักรยาน เล่นเครื่องร่อน วิ่งว่าว และพาสุนัขมาเดินเล่นแทน สะท้อนถึงความสูญเปล่าของการวางแผนผังเมืองที่ขาดความรัดกุม